Γένεσις ποιητική

Απόκληρες πια οι Λέξεις
μιας τάχα αιωνιας εγκαρτέρησης
ενός μαρμαρωμένου νου.

Και τα Κόμματα ακόμα κι οι Τελείες,
ωσάν πιστοι φρουροί της ανυπαρξίας
ξεχνούνε να περιφρουρήσουνε τις Παύσεις.

Αναρχικοί οι Τόνοι του απείρου,
να αντιτίθενται στην όποια φωνητική ευελιξία
και να υψώνουν το παράφωνο κείνο λάβαρό τους.

Ωστόσο, κάπως έτσι,
και εν μέσω της γραμματικής και συντακτικής ασυδοσίας,
θα 'λεγα πως γεννιέται ένα Ποίημα.

[Ευγενία Παλούμπη]

Songes qui ne se sont pas éteints en cherchant Ithaque (L’ errance d’ Ulysse contemporain)

Son âme ne se perd pas 

Et même attaché au pont de son corps

 il y a des moments ou la mélodie des Sirènes

 n’a pas guéri le souvenir 

Les transports des télé-instants modernes

 ne le touchent plus 

en recherchant ses penchants, les sources de vie naturelle 

aux tréfonds de son caractère.

 Ses pas sur le sable, 

traces de l’histoire d’un héros,

 qui s’est appelé comme «Nul»!

 Mais sa cible n’a pas été perdue 

Donc ils lui ont donné un sens

 « Nul » n’était que «l’Homme » 

Un « Homme » qui a confié le songe

 Et comme Ulysse contemporain

 enfonça ses oncles, chez lui,
dans la terre de son propre Ithaque
autrement son âme aurait été perdu.




                             Ευγενία Παλούμπη

~Ελεγείες Ερώτων

Βαρέθηκα πια τις ελεγείες των Ερώτων.
Τόσο κοινότοπες για εν δυνάμει ποιητές.

Τρόμος μπρος στην αποτελμάτωση αισθήσεων
εκφοβισμός συναισθηματικών μας παραισθήσεων

Απουσία, ως παύση στις στιγμές.
Στιγμες, που ίσως ποτέ να μην υπήρξαν.

Κι Εσύ...

Ακόμα μου μιλάς γι'αγάπη κι ελεγείες...

[Ευγενία Παλούμπη]

~Γέλιο Αειθαλές

Μειδίαμα.
Ίσως το τελευταίο
για όσους ποτέ δεν άντεξαν το δάκρυ μου.

Απεμπολώντας όσα ποτέ δε μου ανήκαν
χαράζω με τα χείλη μου
υπόνοιες χαμογελαστών ρυτίδων.

Δεν ξέρω αν είναι αίτιο ή αιτιατό
οτι εκουσίως έφυγα
απ'όσα δε μ'αγγίζουν.

Πάντως σίγουρα οι
παραφυάδες των κλεμμένων μου ονείρων
διεκδικούν το αειθαλές μου γέλιο...

Ένα γελιο,
που όσοι δεν προκάλεσαν
ποτέ δε θα το έχουν...

[Ευγενία Παλούμπη]

~Μεφιστοφελική η ανάμνηση

Μόλις που στρίμωξα στις ψευδαισθήσεις μου μια λέξη,
την πρώτη ίσως που σου είπα...

Μεφιστοφελική η ανάμνηση της ποίησης...
Πάλι σαρδόνια κάτι από σένα μου θυμίζει...

Πάλι κατάφερε τη μορφή σου να χαράξει σ'ένα ημιστίχιο
και το μειλίχιο γέλιο σου φθονερά να φυλακίσει...

(Γιατί ό,τι σε φθόγγους φυλακίσαμε με ιάμβους μάς σκοτώνει...)

[Ευγενία Παλούμπη]

~Μοντέρνα Ποίησις

Μοντέρνα Ποίησις,

ευφυών στροφών η εκποίησις,

ποιητών μετρίων η διαπόμπευσις,

πλαστών σπουδαίων η απόδειξις

Στίχων πολλών έστι κομπολόγιον,

οί, ευφραίνουσι τον αδαή μα και τον λόγιον.

Εκούσιο δημιουργημα ευστρόφων όντων

μα, απόρροια ποικίλων παραγόντων. 

Τι σημαίνει, εν κατακλείδι, μοντέρνα Ποίησις;

Κάθε απόκρυφου ονείρου λυρική μα κ πεζή πραγματοποίησις.

~Εσύ Ωκεανός~

Εσύ Ωκεανός,
μα εμένα
πάντα με τρόμαζε η θάλασσα.

Στα ρηχά ανθορροούσα τη δειλία μου
τρέποντάς την αυτοβούλως
σε συνήθεια αδιαπραγμάτευτη.

Εσύ, ο πιο μεγάλος φόβος μου
μα, θαρρώ σ'είχα εξατμίσει επαρκώς
ώστε να μην εισβάλλεις στη ρηχή μου αναλγησία

Ουτοπικός ο αφανισμός σου,
κι όμως, ξέρω πως και βρέθηκα
τρεμάμενη μακριά απ'την ακτή να τριγυρνάω.

Γιατί...
Έτσι γίνεται εν τέλει:
εκείνο που φοβόμαστε στο βάθος αγαπάμε.

Ίσως...
Ίσως γι'αυτό να το φοβόμαστε,
γιατί στο βάθος τ'αγαπάμε...

[Ευγενία Παλούμπη]