Γένεσις ποιητική

Απόκληρες πια οι Λέξεις
μιας τάχα αιωνιας εγκαρτέρησης
ενός μαρμαρωμένου νου.

Και τα Κόμματα ακόμα κι οι Τελείες,
ωσάν πιστοι φρουροί της ανυπαρξίας
ξεχνούνε να περιφρουρήσουνε τις Παύσεις.

Αναρχικοί οι Τόνοι του απείρου,
να αντιτίθενται στην όποια φωνητική ευελιξία
και να υψώνουν το παράφωνο κείνο λάβαρό τους.

Ωστόσο, κάπως έτσι,
και εν μέσω της γραμματικής και συντακτικής ασυδοσίας,
θα 'λεγα πως γεννιέται ένα Ποίημα.

[Ευγενία Παλούμπη]