~Εσύ Ωκεανός~

Εσύ Ωκεανός,
μα εμένα
πάντα με τρόμαζε η θάλασσα.

Στα ρηχά ανθορροούσα τη δειλία μου
τρέποντάς την αυτοβούλως
σε συνήθεια αδιαπραγμάτευτη.

Εσύ, ο πιο μεγάλος φόβος μου
μα, θαρρώ σ'είχα εξατμίσει επαρκώς
ώστε να μην εισβάλλεις στη ρηχή μου αναλγησία

Ουτοπικός ο αφανισμός σου,
κι όμως, ξέρω πως και βρέθηκα
τρεμάμενη μακριά απ'την ακτή να τριγυρνάω.

Γιατί...
Έτσι γίνεται εν τέλει:
εκείνο που φοβόμαστε στο βάθος αγαπάμε.

Ίσως...
Ίσως γι'αυτό να το φοβόμαστε,
γιατί στο βάθος τ'αγαπάμε...

[Ευγενία Παλούμπη]